Halkların Eşitlik ve Demokrasi Partisi (DEM Parti) milletvekilleri, 28 Aralık 2011 tarihinde Şırnak’ın Uludere ilçesine bağlı Roboskî köyünde Türk Silahlı Kuvvetlerine ait savaş uçaklarının bombardımanı sonrası 19 civarı çocuk ve 34 sivilin ölümünün üzerinden geçen 14 yılın ardından adaletin sağlanamadığını vurgulayarak Türkiye Büyük Millet Meclisi (TBMM) için bir araştırma önergesi sundu.

Önergenin temel argümanı, Roboskî Katliamı faillerinin 160 aydır yargılanmadığı yönündedir. Şiddet sonrası yaralılara zamanında müdahale edilmemiş, ambulans gönderilmemiş ve devlet yükümlülüklerini yerine getirmemiştir.

Arama ve soruşturma sürecindeki kritik eksiklikler şu şekilde özetlenebilir:

• Askeri Savcılık’ın takipsizlik kararı, 34 sivilin ölümünü cezasız bıraktı.
• TBMM Alt Komisyon’u, “vur emrinin kim tarafından verildiği” gibi soruları yanıtsız bıraktı.

İrmez ve Uysal, Roboskî’nin yalnızca tarihsel bir olay olmadığını, aynı zamanda cezasızlığın, güvenlikçi aklın ve yüzleşmekten kaçışın sembolü haline geldiğini belirtti. Onların talebi:

• Askeri sorumluları açığa çıkarmak.
• Siyasal, idari ve yapısal karar süreçlerini TBMM tarafından kapsamlı araştırmak.
• Hazikatin zorunlu olarak açığa çıkmasını sağlamak.

“Roboskî Katliamı’nı çevreleyen cezasızlık zinciri, hakikatin zorunlu olarak açığa çıkması gerektiği esasına dayanmaktadır.” – DEM Parti milletvekilleri

Bu gelişme, Türkiye’nin yakın tarihindeki travmalarla yüzleşme kapasitesini ve siyasi iradenin bu tür olaylardaki rolünü yeniden gündeme taşıdı.

Sivil toplum kuruluşları ve mağdur ailelerinin uzun yıllardır dile getirdiği adalet talepleri, parlamentoda yeniden dillendirilerek ulusal düzeyde tartışmalara zemin hazırlamaktadır. Cezasızlığın rejim haline dönüştüğü eleştirisi, hukukun üstünlüğü ve insan hakları perspektifiyle önemli bir kaygı unsurudur.

Roboskî Katliamı’nın 14. yıl dönümünde tekrar Meclis gündemine gelmesi, barış süreci ve demokratikleşme çabalarına yönelik önemli bir mihenk taşıdır.

Geçmişle hesaplaşma, toplumsal uzlaşma ve kalıcı barışın temel gerekçelerinden biri olarak görülür. Parlamentonun dondurulmuş adaletin yeniden harekete geçirilmesinde kritik rolü vurgulanırken, bu çabanın benzer acıların tekrar yaşanmaması için ders çıkarılmasına katkı sağlaması beklenmektedir.